...آن شب من نیز خود را بر بام خانه گذاشته بودم و به نظاره

آسمان رفته بودم؛ گرم تماشا و غرق در این دریای سبز معلقی که

بر آن، مرغان الماس پرستارگان زیبا و خاموش، تک تک از غیب سر

می زنند و دسته دسته به بازی افسونکاری شنا می کنند. آن

شب نیز ماه با تلالو پرشکوهش که تنها لبخند نوازشی است که

طبیعت بر چهره نفرین شدگان کویر می نوازد از راه رسید و گلهای

الماس شکفتند و قندیل زیبای پروین - که هرشب، دست ناپیدای

الهه ای آن را از گوشه آسمان، آرام آرام، به گوشه ای دیگر می

برد - سر زد و آن جاده روشن و خیال انگیزی که گویی، یک راست،

به ابدیت می پیوندد:"شاهراه علي"."راه مكه" که بعدها دبیرانم

خندیدند که: نه جانم! کهکشان! و حال می فهمم که چه اسم

زشتی! کهکشان، یعنی از آنجا که کاه می کشیده اند و اینها هم

کاه هایی است که بر راه ریخته است! شگفتا که نگاه های لوکس

مردم آسفالت نشین شهر آن را کهکشان می بینند و دهاتی های

کاهکش کویر، شاهراه علی، راه کعبه، راهي كه علي از آن به

كعبه مي رود.

(دكتر شريعتي)